Tijdens de vrijheidsmaaltijd las mevrouw Bep Salden een zelf geschreven verhaal voor:
De vreemdeling
De kinderen stromen naar buiten als de schoolpoort opengaat. Lola huppelt en rent naar haar moeder, ze roept al van ver: ´mama, mama.´ ´Ja liefie,´ zegt haar moeder als ze haar dochter opvangt en een kusje geeft. ´Wij hebben een nieuw meisje in de klas.., en weet je mama, dat meisje is helemaal zwart.
´O´ ´En ja mama, ze zit naast mij, leuk hé.´ Lola wiebelt van het ene been op het andere en maakt kleine sprongetjes terwijl ze in haar handen klapt. ´Ze heet Sauda, een mooie naam hé mama?´ ´Zeker,´ mama kijkt naar haar opgewonden dochter en glimlacht. ´Mama, waarom is Sauda zwart, waarom…, waarom dan mama?´ ´Omdat ze uit een ander land komt waar het erg warm is en de zon altijd schijnt. ´O, en mama ze heeft heel veel vlechtjes. Dat wil ik ook, heel veel vlechtjes.` ´Lola dat kan niet want dan moet je hééééél lang stil zitten en dat kun je niet.´
Twee weken later lopen twee kleine meisjes, hand in hand over het schoolplein. Lola heeft een blond koppie met rastavlechtjes en Sauda heeft een zwart koppie met rastavlechtjes. Ze willen op elkaar lijken en verbinden zich met elkaar. Deze twee kleine slimme meisjes maken overeenkomsten van de verschillen tussen hen. In de ene tas zit een boterham met kaas en een boterham met chocopasta. In de andere tas zit een couscoussalade met fayata´s. In de middagpauze delen Lola en Sauda hun eten. De meisjes weten: ´Samen spelen is samen delen.´
De vluchteling, de asielzoeker, de ontheemde, de gastarbeider en de gelukszoeker, ik ben ze nog niet tegengekomen. Nee, ik zag ze nog nooit. Wel kwam ik vreemdelingen tegen. Mensen die soms een beetje van ons verschillen door hun huidskleur, haardracht, kleding en cultuur. Ja, ik zag verschillen aan de buitenkant, maar toen ik beter keek zag ik ook overeenkomsten, vooral aan de binnenkant. Want alle vreemdelingen hebben een hart dat klopt, er stroomt rood bloed door hun aderen, ze halen adem en hebben voeding nodig om in leven te blijven. Goh ja, het zijn net mensen, gewone mensen zoals jij en ik.
Voor alle veemdelingen én voor alle eigenheimers in deze wereld geldt één universele waarheid: ‘Iedereen wil gelukkig zijn en niemand wil lijden.´ De wereld beweegt en verandert in een boeiende, bonte multiculti samenleving, met andere culturele waarden, normen, religies en omgangsvormen. Want de zoekers komen niet alleen iets halen, nee ze brengen ook iets mee. Denk alleen al aan de internationale keukens die ons land bevolken. Want wie kent ze niet, de Chinees om de hoek, de Thai met zijn kruiden, de verfijnde Japanse keuken en de pure Indonesische en de Surinaamse volkskeukens. Naast onze moedertaal klinken steeds meer anderstaligen. Het Engels lijkt niet meer weg te denken en is steeds vaker de voertaal in ons eigen land. Muziek uit alle landen vermengt zich tot wereldmuziek en verbindt ons met elkaar.
Zelf was ik vaak een vreemdeling, een zwerver tijdens onze lange reizen over de wereld. Ik zag veel vreemdelingen met een andere buitenkant, maar als we ons verbonden op hartniveau dan werden we familie van elkaar. Was jij ooit een vreemdeling, in een ander land of jouw eigen land, binnen een sociale context, familie of een partnerschap? En weet je nog hoe dat voelde? Ik ben er dankbaar voor dat wij vrije mensen zijn met een vrije wil. Dit waardevol, fundamenteel besef vormt de basis van een waardig en zelfstandig leven. Als wij ervoor kiezen om de afscheiding te stoppen en de verbinding met elkaar te herstellen, dan brengen wij samen een stukje vrede in deze wereld.
In onze huidige wereld, die hoognodig moet veranderen. En dat moeten wij zelf doen ! Mahatma Gandhi zei het al:
‘Wees zelf de verandering die je in de wereld wilt zien.’
Want in deze inhumane tijden is iedereen een vreemdeling.
Bep Salden, 5 mei 2026
